Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Salvia divinorum
Synonim: Szałwia Wieszcza, Szałwia Prorocza
Inne nazwy: Diviner's Sage, Ska Pastora, Ska Maria
Rodzina: Lamiaceae (Jasnotowate)

Opis botaniczny:
Meksykańskie ziele wieloletnie, wysokości około 1 metra, kwitnąca łodyga 1-2 (3)m wysokości. Łodygi grube, puste w środku, czworoboczne, półprzezroczyste i kruche. Liście ząbkowane o jajowatym kształcie. Odgałęzienia podniesione, proste, 30-40cm długości, kwiatostan uwłosiony, gładki, kielich dzwonkowaty z nierównymi wargami, kolor niebieskawy do purpurowego. Nasiona do 2 mm długości, dojrzewjąc pęcznieją do szerokości ponad 1 mm, ciemno brązowe. W naturze pokłada się i ukorzenia w miejscach zetkniecią z glebą.

Salvia Divinorum należy do tej samej rodziny co bazylia i oregano, ale w przeciwieństwie do innych jej przedstawiceli zawiera substancje czynne: Salvinorin A, B i C, których obecność wpłyneła na tradycyjne znaczenie Salvii w obrzędach i rytuałach tamtego regionu począwszy od czasów prekolumbijskich. Po wielu próbach okazało się że Salvinorin A nie działa na receptory serotoniny, które zazwyczaj są odpowiedzialne za wywoływanie halucynacji. Odkryto, że działa na inny - "halucynogenny" receptor opioidowy kappa, który jest odpowiedzialny za wywoływanie halucynacji, oszołomienia i depersonalizacji.

Salvia oprócz rodzimych terenów południowego Meksyku nie przyjeła się w innych rejonach świata, dlatego jej okazy do uprawy w pomieszczeniach zamkniętych są cennym nabytkiem do kolekcji każdego etnobotanika amatora na całym świecie.


Opis historczny:
Przez naukę europejską roslina została poznana dopiero pod koniec lat '60 XX wieku. Stało sie to dzięki odkryciu dokonanemu przez Gordona Wassona oraz Alberta Hoffmana podczas ekspedycji z roku 1962 w rejon Oaxaca.

Substancja psychoaktywna, odpowiadająca za efekty Szałwi dywinorum została pierwszy raz odizolowana przez Alfredo Ortegę w 1982 jako Salvinorin. Jednakże poszukiwania Ortegi nie były związane z właściwościami psychoaktywnymi rośliny. Inna grupa badaczy prowadzona przez Leandera Valdesa odizolowała samodzielnie dwa terpenoidy, ale ponieważ Ortega nazwał otrzymany składnik jako Salvinorin, Valdes nazwał główny terpenoid Szałwi "Salvinorin A", a drugi terpenoid, który występuje w śladowych ilościach "Salvinorin B". Grupa Valdesa ograniczyła się do przetestowania Salvinorinu na myszach. Badania wykazały, że Salvinorin A jest głównym psychoaktywnym składnikiem Szałwi dywinorum. Salvinorin B nie wykazał właściwości psychoaktywnych.

W czerwcu 1993 Daniel Siebert odkrył nieprawdopodobnie silne działanie Salvinorinu A, gdy wypalił ekstrakt, który sam wyprodukował. Od tamtej pory Siebert eksperymentował z paleniem liści i ekstraktów różnej mocy. Odkrył także, że doustnie podany Salvinorin jest absorbowany głównie przez membrany w jamie ustnej, dlatego też 10 świeżych liści trzymanych w ustach przez 10 minut powoduje znaczne efekty, podczas gdy szybkie połknięcie tej samej ilości liści nie powoduje żadnych efektów. John Gruber wykonał testy, które wykazały w liściach zawartość pomiędzy 1,5 - 2,2 mg. Salvinorinu A na gram suszonych liści Szałwi dywinorum. Mniejsze ilości Salvinorinu znajdowały się w łodydze, a śladowe ilości w korzeniu.

Źródła historyczne mówią, że Aztekowie oraz Mazatekowie przypisywali tej roslinie szczególną moc magiczną, umożliwiajacą przepowiadanie przyszłych wydarzeń. W tym celu brali od 6 do 20 lisci, które żuli i następnie wypluwali do naczynia. Macerat mieszano z niewielką ilością wody, następnie odcedzano i tak sporządzony napój spożywano podczas najważniejszych ceremonii. Salvię divinorum stosowano również do uśmierzania bólu głowy, dolegliwości reumatycznych oraz ożywienia ludzi chorych, starych i umierających. W każdym przypadku z osobami spożywającymi Salvię divinorum przebywał doświadczony opiekun, który wiedział jak postepować podczas transu - niezależnie od tego czy spożywano surowe liście czy palono susz.

Posiadanie rośliny, czy nawet substancji psychoaktywnej (Salvinorin A) jest legalne w większości państw na świecie ale nie w Polsce! Czas działania Salvii divinorum od 20 minut do 2 godzin w zależności od przyjętej ilości Salvinorinu A oraz sposobu konsumpcji.

DOWNLOAD:


Powyżej: Extrakt z Salvia divinorum.
Powyżej: Salvia divinorum w uprawie domowej.
Powyżej: Ukorzeniona sadzonka Salvii divinorum.
Powyżej: Suszone listki Salvia divinorum.
(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop