Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Nicotiana rustica
Synonim: Tytoń indiański
Inne nazwy: mapacho, machorka, tytoń bakun, lukux-ri, ye'-ma, a'-li, e'-li, mu-lu', pagári-mulé, kherm'-ba, dé-oo-wé
Rodzina: Solanceae

Opis botaniczny:
Roślina jednoroczna z rodziny psiankowatych. Naturalnie rośnie w obu Amerykach (w Andach aż 45 odmian) oraz w Australii i Polinezji (21 odmian). Liście jajowate, gładkie. Kwiaty w kształcie trąbki, długości około 1.5cm, najczęściej bladożółte, wytwarzające specyficzną lekką woń. Nasiona okrągłe, małe (1x1mm), ciemnobrązowe, zachowują zdolność kiełkowania przez wiele lat. Roślina osiąga wysokość do 1 metra.

Głównym substancją czynną jest nikotyna.

Poboczne:
- nornikotyna,
- anabazyna,
- pyridyna.

Opis historczny:
Nicotiana rustica stosowana jest od czasów prekolumbijskich i jest świętą rośliną wśród wielu plemion indiańskich.

Pierwsze ślady używania rośliny w celach religijnych sięgają 2.000 lat temu. Specjalne tacki z kości wieloryba służące do wdychania proszku znaleziono na wybrzeżu peruwiańskim w dolinie Chicama (stanowisko Huaca Prieta datowane na około 1200 rok p.n.e.). Obok świętych grzybów i sinicuichi jej wizerunek zdobi posąg Azteckiego Boga Xochipilli.

Pierwszy kontakt europejczyków z roslinami tego gatunku zawdzięczamy Krzysztofowi Kolumbowi. Do Europy po raz pierwszy tytoń trafił gdy eks-franciszkanin Andre Thevet przywióżł ze sobą nasiona tej rośliny.

Nazwę głównej substancji czynnej zawdzięczamy plotkom jakoby tytoń został sprowadzony na Stary Kontynent w roku 1560 przez Jean'a Nicot de Villemain'a.

Już w roku 1565 John Hawkins przybił do portu w Bristolu z ładowniami statku zapełnionymi "tytoniem bakun". Od tego czasu wiekszość ekspedycji angielskich do Nowego Świata wracała z wszystkimi marynarzami jako zagorzałymi palaczmi.

Tolerancja dla tytoniu skończyła się w Anglii w roku 1603 gdy na tronie zasiadł Jakub I - już w roku 1604 wydał krótki traktat "A Counterblaste to Tobaccao" ("Odprawa dana tytoniowi") gdzie sprzeciwił się wyrobionemu wcześniej poglądowi o leczniczych właściwościach tytoniu, a zwyczaj jego palenia nazwał "ochydnym i cuchnącym". Całkiem słusznie stwierdził, że palenie szkodzi zarówno na mózg jak i jest niebezpieczne dla płuc.

Szacuje się, że już w roku 1627 plantacje w Wirginii produkowały około pół miliona funtów tytoniu rocznie. Początkowo angielscy palacze stosowali fajki z gliny wzorowane na indiańskich, jednak wysoka cena tytoniu spowodowała znaczne zmniejszenie rozmiarów fajek w czasach póżniejszych. Rok 1697 otworzył kolejne rynki zbytu: Piotr I odrzucił zastrzeżenia Cerkwii i przyznał monopol na rynku rosyjskim Kampanii Wschodnioindyjskiej.

W Ameryce Nicotiana rustica była stosowana zarówno sama jak i w mieszankach z innymi roślinami (coca, odmiany pieprzu, yopo, rośliny związane z rytuałami Ayahuasca.

Znane sa następujące sposoby przyjmowania nicotiana rustica: żucie liści, wciąganie proszku do nosa, palenie, zakraplanie nosa sokiem rosliny, a w przypadku indian Aguaruna znane są przypadki stosowania lewatywy z soku rosliny i wywaru Ayahuasca. Indianie Jivaro stosują sok rosliny w przypadkach różnych niedyspozycji oraz ukąszeń przez węże. Najbardziej rozpowszechnioną metodą jest jednak palenie liści, co przybiera czasem zaskakujące formy (np. gigantyczne cygara długie na kilkadziesiąt centymetrów). Szamani plemienia Mestizo łączą sok rustica z Ayahuasca.

Przy wysokich dawkach nicotiana rustica w każdej postaci pojawia się uczucie lekkości oraz zmiany percepcji. Szamani stosujący nicotiana rustica często podczas wizji, zapuszczają się w rejony na pograniczu śmierci. Stosowanie czystego tytoniu oraz w mieszankach z roślinami obrzędowymi (szczególnie w większych dawkach) jest bardzo niebezpieczne.


Powyżej: Nicotiana rustica.


Powyżej: Zbliżenie kwiatu.
(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop