Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Lepidium meyenii Walpers
Synonim: Maca
Inne nazwy: ayak chichira, ayuk willku, maca-maca, mace, maino, pepper grass, peruvian ginseng
Rodzina: Brasicaceae

Opis botaniczny:
Roślina dwuletnia lub bylina o wysokości do kilkunastu centymetrów. Liście ze spłaszczonymi, gładkimi ogonkami ułożone przy ziemi w rozetę. Mają podłużne blaszki liściowe od 7 do 12 cm długości i do 2,5 cm szerokości. Korzeń ma kształt przypominający burak lub rzadziej gruszkę o średnicy 2-8 cm jest użytkową częścią rośliny.

Istnieje kilka odmian Lepidium meyenii (przynajmniej 8) różniących się zabarwieniem rośliny i korzeni.

Roślina ta niegdyś rosła w całych Andach, obecnie tylko w niektórych rejonach Peru na wysokości ponad 3500 m n.p.m. Rośnie w strefie zwanej "suni" oraz "puna", w której niskie temperatury i silne wiatry nie pozwalają na wzrost większości innych roślin (departamenty Junin i Pasco).

Świeże korzenie Lepidium meyenii zawierają ok. 80% wody, podczas gdy w wysuszonych jest jeszcze ponad 10%.

W pozostałej masie znajduje się:
- 10% - 13% białek,
- 25% - 78% węglowodanów,
- 8,5% błonnika,
- ponad 2% tłuszczów,
- prawie 5% popiołu.

Zawierają też znaczną ilość aminokwasów, w tym niezbędnych, a żelaza i wapnia jest w nich więcej niż w ziemniakach.

Spośród kwasów tłuszczowych w największej ilości znajduje się w korzeniach kwas linolenowy, palmitynowy i oleinowy.

Są też obecne sterole (sitosterol, kampesterol, ergosterol, brassikasterol, D7,22 - ergostadienol), witaminy (A, B1, B2, B6, C, E) i sole mineralne (Ca, Fe, Cu, Zn, Mn, K, Na, J).

Oprócz tego w bulwach znaleziono też glukozynolaty (glikozydowe połączenia siarkowe) oraz biologicznie aktywne aromatyczne izotiocyjaniany (olejki gorczyczne), w tym izotiocyjanian p-metoksybenzylowy, poza tym leukoantocyjaniany, garbniki, saponiny, taniny, terpenoidy, steroidy.

W surowcu tym zidentyfikowano 4 nie poznane jeszcze do końca związki o charakterze alkaloidów, które wykazują właściwości stymulujące na żeński i męski układ rozrodczy (prowadzono badania na zwierzętach, jednak szczegółowe wyniki nie są jeszcze znane). Jej specyficzne właściwości odżywcze sprawiły, że określa się ją również jako "hit na potencję" lub "roślinną Viagrę".

Opis historczny:
W celach użytkowych stosuje się świeże lub wysuszone sproszkowane korzenie maca, jak również maceracje z korzeni sporządzone. Maca uważana jest też za środek wspomagający pamięć i zdolność uczenia się.

Innym zastosowaniem tego surowca może okazać się wykorzystanie jako środka energizującego, wspomagającego wytrzymałość i budowę masy mięśniowej (aktywność zawartych w roślinie steroli jest częściowo podobna do działania sterydów anabolicznych bez efektów ubocznych), w leczeniu zespołów przewlekłego zmęczenia, jak również nieregularnego miesiączkowania i zaburzeń hormonalnych, a w tym związanych z menopauzą i andropauzą.

Maca może być stosowana jako preparat antydepresyjny oraz pobudzający gojenie się ran. Za aktywność afrodyzyjną odpowiedzialny jest obecny w roślinie izotiocyjanian p-metoksybenzylowy.

Już 2000 lat temu roślina ta była szeroko udomowiona przez Inków. Gatunek ten został opisany botanicznie w 1843 roku przez Gerharda Walpersa. Lepidium meyenii stanowi od setek lat jeden z podstawowych surowców spożywczych w krajach Ameryki Środkowej i Południowej (m.in. Peru, Ekwador, Meksyk) z powodu wysokiej wartości odżywczej. Stosowana jest także jako dodatek do żywności oraz w medycynie naturalnej w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej.

Lepidium meyenii spożywa się w postaci świeżej, pieczone, a także po przetworzeniu na dżem lub słodki, fermentowany napój zwany "maca chicha". Suszoną macę mozna przechowywać do 7 lat bez utraty właściwości odżywczych.

Zwana jest skarbem Inków, również peruwiańskim żeń-szeniem. Już w czasach Inków była stałym elementem agrokultury tego regionu. Jej działanie jako afrodyzjaka znane było już hiszpańskim konkwistadorom.

Dzisiaj roślina maki cieszy się bardzo dużym uznaniem jako środek na witalność i potencję. Maca jest fantastycznym źródłem energii dla zmęczonego organizmu i ma pozytywny wpływ na problemy związane z menstruacją, klimakterium oraz płodnością kobiet i mężczyzn.


Powyżej: Bulwy po wyrwaniu z ziemi.
(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop