Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Hyoscyamus niger
Synonim: Hyoscamus lethalis
Inne nazwy: Foetid nightshade, Black Henbane
Rodzina: Solanaceae

Opis botaniczny:
Lulek jest jednoroczną lub dwuletnią rośliną zielną występującą w Europie, Azji i pn Afryce ale dziś już zawleczoną na wszystkie kontynenty. Roślina o nieprzyjemnej odurzającej woni (mokrego psa), gruczołowato owłosiona, lepka. Łodyga wys. do 80cm, wzniesiona, nierozgałęziona.

Liście ma podłużnie jajowate, zwykle zatokowoperzastowrębne lub sieczne, dolne zwężone w ogonki, górne obejmujące łodygę.

Kwiaty prawie siedzące w kątach liści, górne skupione w szczytach łodygi. Korona zrosłopłatkowa, brudnożółtawa, zwykle z fioletowymi żyłkami. Kielich o długiej rurce i ostro zakończonych ząbkach. Kwitnie od lipca do sierpnia. Owocem jest torebka zawierająca drobne, szarozielone, podobne do makowych nasiona.


Opis historczny:
Lulek jako roślnina lecznicza znana była już od starożytości w Egipcie, Babilonii, Indiach i Persji. Prawdopodobnie używano go do celów obrzędowych nawet jeszcze w paeolicie. Opisywali go Hipokrates i Dioskurides.

W średniowieczu wprowadzony został do uprawy w ogródkach roślin leczniczych, używano go np. do znieczuleń - stad często można spotkać lulka w pobliżu starych klasztorów.

Kwiaty lulka nazywano niegdyś w języku ludowym "oczami diabła", w starożytności określano go jako "hyoskyamos" (świńska fasola), "hypnotikon" (sprowadzający sen), "emmanes" (doprowadzający do szału), "insana" (obłęd) oraz " pythonion" (smocza roślina).

Lulek był rośliną Apolla, Herkulesa oraz Hekate - czyli była to roślina, która mogła być zarazem niebem i piekłem.

U Germanów często stosowany był do miłosnych czarów oraz do wzmacniania wina i piwa (praktyki tej zakazano w roku 1516). Bardzo popularne były kadzidła z nasion stosowane w publicznych łaźniach średniowiecznej Europy a prowadzące do rozwiązłości na dużą skalę.

Surowiec zawiera do 0,08% alkaloidów tropanowych - gł. hioscyjaminę, skopolaminę, atropinę i apoatropinę o działaniu parasymaptykolitycznym. Alkaloidów w tej roślinie jest ok 5x mniej niż w np Bieluniu dlatego używa się ich więcej.

Wyciągi z liści są obecnie (rzadko) stosowane jako środek rozkurczający. Macerat olejowy z liści - Hyoscyami oleum - używany jest zewnetrznie do nacierań w nerwobólach i bólach reumatycznych. Liście i kwitnące pędy rośliny pokrewnego gatunku - H. muticus, uprawianego w Egipcie, zawierają zespół alkaloidów o podobnym składzie (zawierają do 1,4% hoscyjaminy). Służy do izolacji alkaloidów.

Uwaga: śmiertelnie trująca.



Powyżej:
Kwiaty Hyoscyamus niger.


Powyżej:
Nasiono Hyoscyamus niger.

(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop