Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Humulus lupulus
Synonim: Chmiel zwyczajny
Inne nazwy: Hops, Birhopfen, Lupulo, Vigne du nord
Rodzina: Cannabiaceae

Opis botaniczny:
Pnącze z rodziny konopiowatych, pochodzi prawdopodobnie z południowej Europy i Bliskiego Wschodu. Osiąga do 8 m wysokości i może rozrosnąć się na szerokość 2-3 m. Łodyga kanciasta, pokryta haczykowatymi włoskami. Liście ułożone naprzeciwlegle, szerokie, grubo ząbkowane i 3-5 klapowe. Liście z wierzchu są bardzo szorstkie. Jesienią liście mogą się lekko przebarwić na kolor zielonopomarańczowy. Dzisiaj występuje w wilgotnych lasach i zaroślach półkuli północnej. Kwiatostany w kształcie szyszek - męskie i żeńskie, tylko te ostatnie są surowcem leczniczym. Zbiera się je w sierpniu. Suszy całe szyszki lub rozdrabnia na mączkę.

Susz zawiera od 5 - 17% lupuliny.

Substancje zawarte w szyszkach chmielowych mają właściwości lecznicze, wyciąg z nich otrzymywany działa uspokajająco i rozkurczowo. Stosuje się go w nadmiernej pobudliwości nerwowej, bezsenności oraz stanach wyczerpania nerwowego. Wzmaga także wydzielania soków trawiennych, regulując czynność przewodu pokarmowego. Ponadto wyciągi z szyszek chmielu stosowane zewnętrznie działają dezynfekująco oraz, opóźniają procesy starzenia skóry.

Surowiec zawiera olejek (a w nim: kumulen, mircen, farnezen, beta-kariofilen, terpeny), ksantohumol, flawonoidy (pochodne kwercetyny i kemferol), triterpeny, garbniki.

Ważnym składnikiem są żywice. Dzielą się na frakcję twardą i miękką. Żywice miękkie zawierają alfa-kwasy: humulon, kohumulon, prehumulon, lupulin, kolupulon, prelupulon. Humulon i lupulin wykazują działanie bakteriostatyczne.

Żywice oraz składniki olejku działają uspokajająco i nasennie. Gorycze pobudzają wydzielanie soku żołądkowego. Surowiec należy także do środków obniżających popęd płciowy. Lupulina to otarte gruczoły włosków wydzielniczych kwiatostanów żeńskich - do niedawna była surowcem farmakopealnym.

Opis historczny:
Pierwsze informacje o chmielu, jako roślinie używanej w procesie produkcji piwa pochodzą z około 760 roku z Francji.

W starożytności ceniono bardziej jego właściwości smakowe niż lecznicze, a sam Pliniusz zalecał chmiel jako jarzynę.

Do medycyny chmiel wprowadzony został dopiero w dobie Renesansu. Młode pędy są czasami jadane tak jak szparagi. Suszone owocostany mozna palić jak tytoń, ekstrahować alkoholem lub przygotowywać jako herbatę (2 łyżeczki zalać wrzątkiem i zostawić na 15 minut do naciągnięcia). Czasami stosuje się szyszki jako dodatek do kadzideł.

Działanie uspokajające, palone ma podobno, łagodne efekty przypominające marihuanę. Przy nadmiernym i długotrwałym stosowaniu wywołuje stany otumanienia. Świeże owoce mogą wywołać reakcję alergiczną.



Powyżej: Humulus w naturze.

Powyżej: Humulus w naturze.
(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop