Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Datura stramonium
Synonim: Datura spinosa
Inne nazwy: cygańskie ziele, dendera, durna rzepa, bieluń dziędzierzawa, devil's trumpet
Rodzina: Solanaceae

Opis botaniczny:
Jest to jednoroczna roślina ruderalna dorastająca do 1m wysokości. Łodyga naga, rozgałęziona. Liście jajowate, zaostrzone o nierównomiernym brzegu zatokowo wrębnym. Kwiaty krótkoszypułkowe w kątach liści lub na szczycie, wzniesione do góry (inaczej niż u innych przedstawicieli tej rodziny). Korona bardzo duża, lejkowato rozszerzona, biała lub fioletowa. Kwitnie od lipca do sierpnia. Owocem jest kolczasta torebka podobna do kasztanu.

Liście zawierają od 0,1-0,6% alkaloidów (w nasionach jest ich o wiele więcej) tropanowych (hioscyjamina, atropina, skopolamina, apoatropina, beladonina), ponadto garbniki i flawonoidy.


Opis historczny:
Bieluń dziędzierzawa była od dawna stosowana jako roślina lecznicza i obrzędowa. Po raz pierwszy opisał go w 1561r. Gasner jako Solanum furiosum. Roślina była niejednokrotnie narzędziem zbrodni, służyła do wyrobu "maści czarownic" przyrządzanych ze smalcu i różnych części rośliny.

We wsch. Europie i Azji lek ludowy a od XVIII w. gatunek farmakopealny.

W sanskrycie bieluń nazywa się "unmata" (boskie odurzenie) jej kwiaty są świętą rośliną Sziwy. Tugowie, czciciele bogini Kali - sekta żyjąca z rozbojów - dodawała roztarte nasiona do potraw podawanych ofiarom swoich zbrodni w zastępstwie przyprawy curry.

Bielunia używano często aby przełamać "wstydliwość kobiecą", w tekście z XVIIw. czytamy: "Z niewiastami można sobie dobrze użyć za pomocą tego środka, i wiele, a nawet prawie wszystko na nich wymóc".

U Azteków bieluń nazywany był "toloatzin".

Dziś znamy kilkadziesiąt gatunków tego rodzaju (inoxia,metel,quadrifolia i in.) i innych mu pokrewnych egzotycznych wielkokwiatowych (jak np. rodzaj Brugmansia). Większość z nich także nadaje się do intoksykacji jednak niektóre ze względu na niekorzystny stosunek atropina : skopolamina mogą doprowadzić do porażenia OUN (skopolamina jest bardziej zdradliwa).

Alkaloidy tropanowe mają działanie prasympatykolityczne, rozszerzają źrenicę oka, hamują wydzielanie śliny, potu, soku żołądkowego, działają rozkurczająco, rozszerzają oskrzela. Skopolamina wykazuje ponadto działanie depresyjne na czynności wegetatywne i psychomotoryczny mózgu.

Leki otrzymane z bielunia stosowane są w stanach skurczowych przewodu pokarmowego, kolce jelitowej, żółciowej i nerkowej. Liście stosowane są jako środek przeciwastmatyczny. Roślina ma także zastosowanie w homeopatii.

Uwaga: wszystkie części rosliny są śmiertelnie trujące.



Powyżej: Kwiat Datura stramonium.


Powyżej: Szyszka nasienna Datura stramonium.

(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop