Alchornea floribunda
Amanita muscaria
Anandenathera perergrina
Areca catechu
Argemone mexicana
Argyreia nervosa
Artemisia absinthium
Aspalathus linearis
Atropa belladonna
Banisteriopsis caapi
Calea zacatechichi
Catha edulis
Centella asiatica
Cola nitida
Datura stramonium
Diplopterys cabrerana
Eleutherococcus senticosus
Eschscholzia californica
Gingko biloba
Heimia salicifolia
Humulus lupulus
Hyoscyamus niger
Illex paraguariensis
Ipomea violacea
Kaempferia galanga
Lactuca virosa
Lagochilus inebrians
Leonotis leonurus
Leonotis nepetifolia
Leonurus sibiricus
Lepidium meyenii
Lobelia inflata
Lophophora williamsii
Mimosa hostilis
Mitragyna speciosa
Nepeta cataria
Nicotiana rustica
Nymphea caerulea
Passiflora incarnata
Paulinia cupana
Peganum harmala
Piper methysticum
Psychotria viridis
Salvia divinorum
Sceletium tortuosum
Scutellaria lateriflora
Sida cordifolia
Tabernanthe iboga
Tagetes lucida
Tricocereus pachanoi
Turnera diffusa
Withania somnifera
Virola theiodora
Voacanga africana

Nazwa łacinska: Amanita muscaria
Synonimy: Agaricus muscarius, Amanita formosa
Inne nazwy: muchomor czerwony, muchar czerwon, muszarka, Fly Agaric, Toadstool
Rodzina: Amanitaceae

Opis botaniczny:
Grzyb tworzy owocniki średniej wielkości, mięsiste. Kapelusz śred. 10-12 cm, początkowo półkolisty, później spłaszczony, jaskrawoczerwony lub żółtopomarańczowy, pokryty białymi łatkami. Blaszki białe lub kremowe. Trzon biały wys. 10-15cm sred. 1,5 cm w górnej części otoczony pierścieniem. Postawa trzonu bulwiasto zgrubiała, pokryta brodaweczkami,tworzącymi koncentryczne koła.

Grzyb ten spotyka się pojedyńczo lub w grupach na wrzosowiskach lub w rzadkich lasach zwłaszcza pod świerkami, brzozami, sosnami i modrzewiami.


Opis historczny:
Muchomor jest od pradawnych dziejów zażywany w Azji i Europie do celów szamańskich i wprowadzania się w stan intoksykacji (prawdopodobnie od epoki kamiennej).

W starszej literaturze spotyka się hipotezy utożsamiające wywar z muchomora ze starożytną Somą.

W celu wywołania odmiennego stanu świadomości zjada się wysuszone owocniki lub wypija przyrządzony z nich wywar. Pali się także ususzoną skóre sciągniętą ze świeżych osobników.

Spożywaniu tego halucynogenu towarzyszy wiele specyficznych dla niego zachowń jak np. spożywanie 2 i pół albo 3 i pół owocników (ze względu na zachowanie "ludzi muchomorów" towarzyszących wizjom) albo też picie własnego moczu po spożyciu grzyba.

Amanita była najważniejszym narzędziem szamańskim u plemienia Koriaków z Syberii do momentu gdy w rejony występowania grzyba dotarła technologia i zwyczaj picia wódki. W Rosji marynuje się świeże osobniki w wódce.

Najaktywniej działającym związkiem w owocnikach tego grzyba jest muscimol. Jednak w świeżych owocnikach jest go bardzo mało - powstaje on w czasie suszenia (lub w w podwyższonej temperaturze) z kwasu ibotenowego (który teoretycznie nie przedostaje się do mózgu). Sam muscimol nie jest metabolizowany i wydala się w niezmienionej postaci z moczem. Dlatego aby wzmocnić działanie grzyba pije się własny mocz celem ponownego wprowdzenia do organizmu aktywnych substancji.

Owocniki ponadto zawierają muskarynę i muskarydynę, aminy o działaniu parasympatykotonicznym. Muskaryna silnie pobudza układ nerwowy, przywspółczulny ale jest jej bardzo mało. Wiele przesądów i mitów narosło wokół innych składników jak bufotenina albo alkaloidy tropanowe, które występują w amanitach prawie na granicy oznaczalności i nie mogą mieć wpływu na ogólny profil działania grzyba.


Powyżej: Owocniki Amanita muscaria.


Powyżej: Susz Amanita muscaria Grade A.

(c) copyright 2004 - 2013 coffeshop.pl, Na sprzedaż domeny branżowe: zioła, leki, dopalacze, akcesoria head-shop